Film.

Samuel Beckett - Film_1965.mpg

Απογοήτευση από το ανθρώπινο είδος.

...αλλά μάλλον δε θα έπρεπε να περιμένει κανείς και πολλά.

[ακολουθούν μικρές ειδήσεις]

Ο ειδικός φρουρός διορίστηκε επί πασοκ - αρχίζει η απόδοση των ευθυνών. Κάτω από τις μάσκες των κουκουλοφόρων κρύβονται συνασπισμένοι - γιατί φυσικά όλοι τους λατρεύουν το συριζα. Η Παπαρήγα κατηγορεί την αστυνόμευση και τον απολυταρχισμό του κράτους - κάτι θα ξέρει, τα κομμουνιστικά καθεστώτα τα κατάφερναν πολύ καλύτερα σε αυτό το θέμα (επίσης "λαϊκό στρώμα" και "εργατική τάξη" = αυτοί που ψηφίζουν κκε και πάνε μόνο στις δικές τους ξεχωριστές πορείες). Ο Παπαχελάς έχει ήδη βρει τη λύση στο πρόβλημα - αλλά κανείς δε τον ακούει. Η Γαλλία σίγουρα θα έπρεπε να αποτελεί πρότυπο σε αυτά τα θέματα - ποια άλλη χώρα εξάλλου είχε (και έχει ακόμα) τόσες αποικίες και είναι τόσο εχθρική και ρατσιστική απέναντι στους μετανάστες (που αυτή δημιούργησε) και τους μαύρους - που είναι στην ουσία Γάλλοι πολίτες? Και εμείς τους έχουμε στην Ομόνοια και ζουν σαν βασιλιάδες...Αναρχικοί = κουκουλοφόροι - ποιος είπε ότι η τηλεόραση δεν είναι έγκυρο μέσο επικοινωνίας? Δακρυγόνα σε κηδεία - για έξτρα συγκίνηση.

Και μια ερώτηση πολλαπλής επιλογής :

- Γιατί όταν στη Θεσσαλονίκη το '99 ένας αστυνομικός δολοφόνησε (με μία σφαίρα στο κεφάλι - και εκεί εκπυρσοκρότησε το όπλο) έναν 18χρονο σε σχολική εκδρομή από τη Σερβία (επειδή έκλεψε κάτι από ένα περίπτερο) δεν έγινε κάτι παρόμοιο με αυτό που συμβαίνει τώρα?

Α. Δεν καλύφθηκε από τα μμε
Β. Δεν ήταν έτοιμη η συλλογική κοινωνική συνείδηση των ελλήνων
Γ. Δεν ήταν έλληνας

Ένας γάτθης στη Νίσυρο

..στην αυλή της κυρά - Ειρήνης.











..και η μαμά του..(ομοιώτης μηδέν;).

Ελπίδα

Υπάρχει έστω μια ηλιαχτίδα βελτίωσης για αυτή την καθημερινή μιζέρια που αποκαλούμε "κοινωνία"? (Σήμερα μια κυρία - γύρω στα 50 - μου έδωσε το εισιτήριό της όταν κατέβηκε από το λεωφορείο - ανάμεσα σε βλέμματα αποδοκιμασίας των παρευρισκόμενων στη στάση φυσικά).

The Kursk.

Η μελαγχολία της φοιτήτριας

Καλοκαίρι.

..Πάλι ο χειμώνας μέσα μου θα μπει : το ρίγος του όλο,
η οργή του, η φρίκη κι η σκληρή και στανική δουλειά
κι όπως ο ήλιος στον φριχτό και παγωμένο πόλο,
έτσι η καρδιά μου κόκκινη και κρύα θα 'ναι πια.

Charles Baudlair, Les Fleurs du Mal, 1861.
μετάφραση : Γιώργος Σημηριώτης